lunes, 23 de abril de 2012

O Día Do Planeta Terra

Onte dia 22 de Abril celebrouse en todo o mundo o día do planeta Terra.
O día da Terra, é un día que nos convida a axudar ao noso preciado pero enfermo planeta. Ti tés que contaxiarte... Pero da enfermidade da... Ecoloxía e a replantación... ¡¡¡Así poderemos axudar para que as xeracións vindeiras poidan ver un mundo no que queiran vivir!!! Ti, só, fas moito... Vós, sós, facedes cousas mellores... ¡Nós, todos xuntos, faremos un mundo mellor!
Uxía Villanueva  Bermúdez 5º B

O certo é que cada día coidamos menos do noso planeta. Eu, non podo imaxinar un mundo gris, sen árbores ou sen animais. Eu penso que un mundo pefecto é aquel con moitas zonas verdes e onde se pode ser feliz.
Aarón Loira García5º B

Para non gastar tanto papel                             
é mellor usar servilletas de tela
e non as de papel.

Xa é hora de reciclar:
Imos reducir
e reutilizar
para en paz
poder vivir.
Eduardo Lores Baamonde 5º B
Queremos que a Terra
sexa un mundo mellor,
por iso temos que coidala,
como ela nos coida a nós.
Carmen Iglesias Limeres 5º B

A natureza é algo
que necesitamos para vivir,
por iso
non podemos deixala ir
xa que nela queremos
seguir a vivir.
Antón Freire Barcia5º B

O Cross Na Escola

O día vinte e un  de abril no noso colexio Vilaverde  foi organizada unha carreira.
 Participamos bastantes persoas. Da nosa clase, entre as nenas, Almudena quedou de segunda e dos nenos Nicolás quedou de terceiro. Fixeron un gran esforzo e as súas recompensas foron uns trofeos en forma de copa. Dous dos que correron tiveron que ser traídos ata a meta na ambulancia... Iso foi o que lles pasou por exemplo a Dalila e Javier... Segundo eles din, xa non lles quedaba osíxeno nos pulmóns para seguir a respirar... E Tomás chegou tan pálido á meta que case sofre un desmaio... 

Os pais e nais do alumnado tamén puderon participar, e a nai de Tomás quedou de cuarta.
A todos os que participamos na carreira ao final déronnos un bocadillo e unha botella de agua, pero non nos deixaban beber ata que xa tiña pasado un tempo despois da carreira. Iso que algúns estabamos tan sedentos que parecía que chegabamos de unha travesía polo deserto. 
Tamén tivemos que andar un pouco e facer estiramentos, para despoir non ter maniotas ou cambras no día seguinte.
Finalmente todos marchamos para a casa moi contentos cos nosos resultados porque o importante é participar. Todos intentamos gañar e pasámolo moi ben. 

E para o ano que ven invitámosvos a que vós tamén participedes... Veredes que é moi divertido... Aínda que quededes sen osíxeno!
E aquí deixamos unha música para correr:
CLICAR A QUÍ PARA VER O VÍDEO E ESCOITAR A MÚSICA 
Nicolás Regueira Piquenque, Tomás Rodríguez Durán, Almudena Lorenzo Ríos, María Loira Recuna, Javier González Carballo e Dalila García García. 5º B

sábado, 14 de abril de 2012

E Por Fin A Chuva!

Estivemos esperando case todo o inverno, e ata agora ningunha pinga de auga quería caer sobre Pontevedra... E agora de repente... Ponse a chover con ganas...

E aínda que estamos en Galicia, e a chuva non nos gusta moito, recoñecemos que xa facía falta que chovera, se non, iamos quedar na máis absoluta sequía e con restriccións de auga...
Mais este mes é abril... E agora dámonos conta de que o refrán "En abril, augas mil" é totalmente certo.
E como di algunha que outra avoa: "Esta chuva non fai ningún mal"! Mais ben todo o contrario... Non che parece???

E, como non podia ser menos, aí vai unha canción con chuva... Esperemos que a disfrutedes...
Isabel Recarey Benito e Aldara Fernández Fernández 5º B

martes, 10 de abril de 2012

A Carreira Da Aguia De Lume E Da Aguia De Xeo

Como sabedes, este ano o salón do libro trataba sobre... ¡¡¡As supersticións!!!
Nós no colexio fixemos un cómic recopilando todas aquelas  supersticións  das que xa falamos  fai un tempo no blogue.
A  nós gustounos moito traballar no cómic, polo colorido, os debuxos, os detalles, os fondos...
E tomando como base o cómic realizamos un vídeo ao que lle puxemos música, e tamén as nosas voces para contarvos o que pasaba no cómic, coa nosa Aguia De Lume e a súa amiga a Aguia de Xeo cando decidiron botar unha carreira e ver quen gañaba... 
E aquí ímosvos deixar o vídeo para que lle votedes un vistazo.
A nós gustounos moito participar e poñer as voces...
Esperamos que a vós tamén vos guste ver e escoitarnos...
Laura García García, Isabel Recarey Benito e Joel Moreira Fernández   5º B

viernes, 6 de abril de 2012

Fervenzas Do Eume

Fervenzas do Eume
                                                 Rodeadas de maleza                                               
no centro da Natureza,
un segredo se esconde
preservando a súa beleza.
Parecen as bágoas dos bosques
                      que prenderon lume inxustamente                      
por culpa da dureza
que demostramos os homes.

Aldara Fernández Fernández 5º B

E aquí deixamos este "Silencio" de Beethoven e tamén unha bágoa por toda a beleza feita cinzas...

martes, 3 de abril de 2012

Paisaxes De Impresión

O Picoto
Onde vivo hai un monte chamado Picoto, que ten unhas vistas moi fermosas. Alí hai piñeiros, e tamén castaños.
Este Picoto está en Mourente,  A Raseira. Eu ás veces paseo por alí con Chispi, o meu can. Un día, eramos moitos e subimos alí co tractor. Outro dato curioso é que ten unha cova, e nela  hai moitos morcegos.
José Martínez Vilas       5º B

As Arribes Do Douro
En Vilvestre, Salamanca, un verán fun visitar o Parque Natural dos Arribes. Alí hai uns senderos polos que dá gusto camiñar. Ao sair do lonxe hai unha praia de auga doce, e para saír do sendero sáese por unha fervenza.

Enfrente atópase a saída para dar un paseo marítimo, embarcar nun muelle fluvial e navegar ata o Océano Atlántico.

Alí tamén se atopa o 2º Planetario máis grande de Europa. Tamén se produce case a metade da enerxía eléctrica de España.
Está declarado Parque Natural das Arribes do Douro. Dende alí pódese contemplar o bosque de Almez, que é o máis importante de Europa.

 Tamén pódense ver os Castros de pobos ancestrais e os toros bravos na dehesa.

 Esa paisaxe gústame porque non hai case paisaxe artificial, e sí moitas cousas naturais. Ao estar nela síntome como un paxaro libre.
Isabel Recarey Benito 5º B

As Calas De Menorca
 Cando fun a Menorca xa oíra falar das calas, pero non me imaxinaba o que ía atopar. O primeiro día fomos a Cala Galdana. É unha praia con forma de cuncha e rodeada de acantilados.
Cando a vin chamoume a atención a transparencia e a cor da súa auga. Era verde coma as esmeraldas. E non falemos da temperatura: estaba quente coma o caldo, tanto que non saín da auga.
Á tardiña, decidimos ir andando ata a Cala Macarella. Fomos polo monte, por un camiño de terra, entre piñeiros, e deixando o mar á nosa esquerda.
A vista era impresionante. Nunca vira un mar tan azul. Para baixar á cala, tivemos que facelo por unhas escalereiras de madeira, e cando chegamos abaixo, descubrín outro tipo de cala, distinta á primeira.
 Nesta non había hoteis. Era unha cala salvaxe, chea de piñeiros. Pero a auga tiña a mesma cor, e había moitos iates, porque só se chegaba a ela ou en barco ou a pé.
Os seguintes días vin moitas máis calas porqe a illa está rodeada delas. Cada unha máis bonita cá outra. Oxalá volva pronto!!!
Aldara Fernández Fernández 5º B

A Muralla De Lugo
A muralla de Lugo  é tan bonita... Fun vela grazas a unha competición de ximnasia rítmica. Fun coas miñas compañeiras do conxunto e mais a entrenadora.
Ao chegar, pola  noite decidimos ir ver a muralla. Entramos pola Porta Falsa. Cerca atópase a Catedral de Lugo e estaban restaurádoa.
Logo, subimos. e unha nena chamada Alba contounos que medía 2.266 m de circunferencia. O chan era de area, e  había moita xente facendo footing e outro tanto sacando fotos. Recorremos camiñando polas 85 torres. Levounos moito tempo. Ao baixar oímos un montón de xente e... Era porque o Barça tiña gañado A Europa Ligue... Todos os coches pitaban e foi moi divertido. Sacamos moitas fotos. Encantaríame volver a ir... Espero que as competicións nos leven alí!!!
Helena Pascual Tajes 5º B

A Gran Viaxe
Para min, a mellor paisaxe do mundo é o parque Güell, Barcelona. Mentres iamos no coche directos ao lugar, eu estaba moi aburrido porque pensaba que o parque Güell ía ser un parque normal. Pero... Cando chegamos, o meu rostro de aburrimento cambiou totalmente.

No meu interior sentía o meu corazón latexando a cen mil kilómetros por hora. ¡Era xigante!
Tiña toda clase de flores, árbores e plantas. ¡Parecía un bosque! Pero non só tiña vexetación, tamén tiña moitísimos camiños que chegaban a lugares fantásticos como unha praza xigante na que case todas as súas construccións estaban formadas con pequenos anacos de arxila en forma de triángulo, unha especie de sala de dous pisos que se sostiña cunhas columnas e que estaba construída nun lugar altísimo...
Pero a min o que máis me gustou sen dúvida, foron as preciosas vistas da cidade que había dende un monte altísimo colocado detrás da enorme praza. Esas vistas facíanme sentir o rei do mundo!
Joel Moreira Fernández 5º B

A Paisaxe Das Canarias 
Cando cheguei á illa de Tenerife, nas Illas Canarias, a paisaxe deixoume abraiado.

Tiña un clima tropical. Case todas as árbores eran palmeras. E mirando hacia arriba podíase ver o volcán Teide.

 A pesares de estar nunha illa tropical no pico podía avistarse neve.
As praias eran bastante grandes. Pero eu quedábame na piscina do hotel.


Facía moito calor, tanto que pillei un bronceado, e aínda que non se me note moito aínda o teño.

 A verdade, alégrome moito de que vaia volver.
Eduardo Lores Baamonde      5º B

E non esquecemos unha música para escoitar tranquilamente e con sosego:
ESCOITAR AQUÍ: "NANA DE BELLA" 

miércoles, 28 de marzo de 2012

¡Ay!... Ahí Hay...

Una noche terrorífica
Una noche de luna llena, tras haber dejado unas flores en la tumba de mi difunto marido, creí ver debajo de una tumba un objeto blanco. Me acerqué, y grité:
-¡Ay! Es un hueso- y me marché corriendo.
 Al siguiente día volví con un agente:
-Ahí hay un hueso- dije temblando.
-Señora, ahí no hay nada- me contestó con rígida voz.
Esa misma noche, volví al cementerio y esta vez, un manto de niebla me envolvió, y algo me quiso arrastrar... Yo exclamé:
-¡Ay! Me caigo- y desaparecí debajo de una tumba... ¡Estaba enterrada junto al esqueleto de mi difunto marido!
Continuará...
Aldara Fernández Fernández 5ºB

La comedia
Un sábado por la noche fui con mis padres al teatro a ver un humorista que me encanta...
¡Ay! ¡Qué nervioso estaba!...
 Al llegar nos sentamos en nuestras respectivas butacas. Tardó un poco en empezar, pero, cuando se oscureció la sala, supe que iba a dar comienzo la función.
 Se abrió el telón y ahí estaba él... Ahí estaba "Miguel Lago".
En mi opinión hay humoristas malos y buenos, pero éste es increíble. Todos nos reíamos a carcajadas. ¡Ay! ¡Qué agujetas!
Al finalizar la función, Miguel Lago se despedía de su público, entonces le dije a mi madre:
-Mira, mamá, ahí está, ¿Puedo ir a saludarlo?
Ella contestó:
-Ve, pero ten cuidado, hay mucha gente.
Me colé entre los mayores y  ¡Ay! ¡Qué pisotón me metió aquella señora con su tacón! Pero valió la pena, pude conocerle y casi me desmayo... Pero lo conocí y eso es lo que me importa...
Antón Freire Barcia 5º B

En la playa
Una vez en la playa mi madre sugirió:
- ¡Venid al agua!
-¡Guay... Yo voy!                          
Y allá iba toda contenta hacia el agua cuando...
¡Ay! Ahí hay una lancha... Y me fui al agua...
Pero en el camino me picó una faneca. Mi madre dijo:
-¡Vamos al socorrista!
Fuimos y no estaba. De repente apareció y exclamó.
-¿Qué te pasó?
-Que me picó una faneca.
Él me puso una pomada y una venda.
Salí de allí y me fui junto a mi padre que me preguntó qué tal estaba.
-¡Ay! Aún me duele un poco, pero estoy algo mejor...
María Loira Recuna 5º B

Viaje al zoo
 Hoy fui a un zoo muy grande con mi madre y mi padre.
Cuando llegamos al aparcamiento se veía el zoo desde lejos y dije impaciente:
-¿Ahí hay tigres o leones o... girafas?
 -No lo sé, pero, primero hay que comprar ahí las entradas. Me respondió mi padre.
-¿Dónde? Le pregunté yo.
-Ahí, en la taquilla del zoo.
Cuando las compramos, entramos y exclamé:
-¡Ay! ¡Esto es enorme! No hay tigres pero...¡Ahí hay más de un elefante!
Después de un buen rato pasamos al lado de los camaleones y mi madre gritó:
-¡Ay! ¡Qué asco me dan esos bichos!

Y mi padre y yo nos echamos a reír.
Cuando llegamos a casa subí a mi habitación y grité ¡Ay! al ver un regalo en mi cama.
Lo abrí y exclamé:
-¡Ahí dentro hay una enciclopedia de animales!
Al final descubrí que me la habían regalado mis padres.
Joel Moreira Fernández 5º B

La gran caída
Un día cuando iba a casa de mis abuelos en bici, al salir de allí  me caí por ir corriendo.
 Mis padres al encontarme dijeron asustados:
-¡Ahí está!
Yo, llorando,susurré:
- ¡Ay! ¡Cómo duele una caída de estas!!!!!!
Cuando volvimos a la casa de mis abuelos dijo mi abuelo que tenía una herida muy  grave y grande. Fué lo único que recordé porque me anestesió. Despues oí que alguien preguntaba:
 -¿Hay betadine?
-Toma.
-¿Hay una venda?
-Toma.
Al despertar  me dijo contento el médico que me curó:
-Toma, te  voy a dar  un chupa - chups. Espera... ¿Dónde está el bote? .
Buscamos y cuando lo encontramos me ofreció:
-Coge el que quieras.
Después empecé a andar y al principio me quejaba:
-¡Ay! Me duele mucho...
Pero después enseguida me curé.
Jorge Iglesias Acuña 5º B
Y aquí os dejamos una música que está haciendo furor en estos momentos y que también dice ¡Ay! 

viernes, 23 de marzo de 2012

Unha Nova Compañeira

Onte foi  un día moi especial para nós, porque veu unha nova compañeira.
Chámase Andrea, é símpatica, sociable, "maja"....
Cando chegou á clase nós presentámonos ante ela, dixémoslle os nosos nomes e o que máis nos gusta facer. Despois ensinámoslle o colexio. A ela gustoulle a escola e tamén fixo moitos amigos.
Cando chegou a todos nos latía moito o corazón, moi rápido estabamos moi contentos. E a profe Mary Carmen dixo que houbo un momento en que  o corazón de Andrea latía tan forte e tan rápido que parecía que lle ía escapar do peito...
Andrea di que lle gusta máis a nosa escola porque as clases son máis grandes, a nosa ten ten máis encerados, e un ordenador para cada un de nós... Tamén comentou que debuxamos moi ben . BENVIDA, ANDREA!!!!!!!
 Laura García García e Isabel Recarey Benito 5º B
Esta canción dedicámoscha a ti, Andrea!!!!! Esperamos que che guste!!!!!!

miércoles, 21 de marzo de 2012

Homenaxe Mundial Á Poesía

 Hoxe é o día mundial da poesía. Por iso na clase fixemos varios poemas para este día.
Só se elixiron 5 poesías. A profe Mary Carmen dixo que non debían ser cursis. Tamén quixo que aplicáramos os nosos sentimentos de nenos de 5º. A maioría foron poemas escritos en galego. Case todas as non elixidas eran cursiladas. Por iso non están agora no blogue. A profe tamén comentou que estamos feitos uns poetas. Case todas as poesías estaban ben, graciosas e simpáticas.

 Eduardo Lores Baamonde  e Anxo Vidal García  5º  B

En Primavera
Unha tarde de primavera,
quedei durmida co son do vento,
pois era a miña nana,
e o trigal o meu leito.
Sara Mirón Caldas 5ºB


Unha aguia nas nosas vidas
Grazas á profe Mary
creamos unha aguia de lume,
que guiou as nosas vidas
polo mellor camino que existe.
E aínda que non sexa de carne e óso,
está dendro dos nosos corazóns,
porque con ela o noso destino sempre será mellor.
Sara Mirón Caldas 5ºB

As miñas palabras
As miñas palabras
están na gaiola do meu pensamento...
Con moito amor
solteinas ao mar
e formaron ondas
coma brillantes estrelas
que voaron sen parar.
Anxo Vidal Gacía 5º B

Día Mundial De La Poesía

Memoria
No consigo hacer memoria
de esos días de atardecer,
en la orilla del río,
con mi amor,  antes de perecer. 
Aarón Loira García 5ºB

El golpe de suerte
A la orilla del mar
llegó una ola que arrastraba
una concha muy hermosa.
¡Fue un golpe de suerte!
Tomás Rodríguez Durán 5ºB

lunes, 19 de marzo de 2012

Xa chegamos ás 10000 visitas!!!

¡Que ben!!! Xa temos 10.000 visitas!!!!
Hoxe cando chegamos á clase todos nos alegramos moito... Pensamos que é un logro para nós e un éxito tamén porque sempre queremos chegar ao noso obxectivo. e o noso obxectivo ata agora era ese: as 10.000 visitas... Agora que as temos queremos as 20.000... Chegaremos a elas??? Quen sabe! Xa o veremos!!!
E moitas grazas a todos e todas por estar aí a nos acompañar nas nosas tarefas!!!
Laura García García, Isabel Recarey Benito e Sara Mirón Caldas 5º B
Thank You!! Muito obrigado!!! Merci Beaucoup!! Tante Grazie!! Danke!!

Moitos Parabéns E Felicidades Aos Pais do Mundo E Aos Xosés e Xosefas

Damos os parabéns a todos os Xosés, Xosefas, Xosefinas, Pepes e Pepitas....
Porque hoxe é o seu Santo... Tamén deixamos as nosas felicitacións aos pais de todo o mundo porque é o día do pai e eles merecen todo o noso cariño. Dedicámoslles estas cancións:
"Hoy tengo que decirte papá", para os pais:

E "Dust in the wind" de Scorpions para todos os demais... Esperamos que disfrutedes con elas.
Javier González Carballo, Nicolás Regueira Piquenque e Joel Moreira Fernández 5º B

miércoles, 14 de marzo de 2012

Titiriteros Con Levitón

La música encantada
Hace ya tiempo, vi en la calle a un niño desvalido que vestía un levitón posiblemente de su abuelo. Cuando intenté acercarme, el niño salió corriendo como un rayo y lo perdí de vista en un recodo de la calle.
Tras ese día estuve pensando en él, hasta que me lo encontré ayudando a un titiritero con su espectáculo, en la plaza del pueblo. A su alrededor se congregaba un gran número de personas. Me acerqué, y pude observar que el niño se sentía molesto con tanto público porque, como me dijo después, era la primera vez que actuaba. Para despedirse los titiriteros nos invitaron a bailar al son de su música y empecé a sentir un hormigueo por todo el cuerpo. Sin poder evitarlo, porque era superior a nuestras fuerzas, comenzamos todos baila que te baila. Al final, me despedí del niño que me prometió que el siguiente año volvería.
Aldara Fdez Fdez 5ºB

 El titiritero desvalido
Un titiritero que llevaba puesto un leviton,se sintio desvalido cuando le atacaron dos personas que querían robarle el teatrillo. Al verse sin su instrumento de trabajo sintió un hormigueo en el estómago. En un principio, esto fue superior a sus fuerzas, pero, poco a poco, consiguió volver a reunir fuerzas y pensó que lo mejor que podía hacer era congregar en ese mismo lugar a la gente que pasaba, y, así, seguir haciendo teatro.

Así que se levantó y, ya menos molesto, en un  recodo de la plaza, empezó a contar lo que le había pasado. Mucha gente se paró a escucharle y luego, él como vio que a la gente le gustaba, se movió y empezó a bailar sin parar. Así, baila que te baila, consiguió tener público todos los días para ver sus actuaciones.
Ismael Pereira Iriarte Ilustrador Aarón Loira García 5º B

Mi competición en Madrid
Estoy en el coche llegando a una competición en Madrid y he visto un almacén en el que vendían camiones de hormigón y tambien he pasado por un recodo desde donde se veía el pabellón en donde íbamos a competir.
Me han contado que el ayuntamiento congrega a la gente para que nos miren. Cuando llegué me di cuenta de que algunas niñas bailaban y bailaban sin parar y otras parecían desvalidas, por la delgadez que mostraban. Hay niñas que hacen los ejercicios con mazas y parecen titiriteras. Cuando fui a salir me entró un hormigeo y al final quedé tercera... Pero, yo no me desanimo: ¡Otra vez será!
Sandra Quiroga  Fortes 5º B


Teatro simpático
El martes que viene voy a ir al circo, y se va a presentar un joven titiritero con un gran levitón de piel. A él le gusta mucho actuar, pero aparenta un poco desvalido porque es delgado como un fino alfiler.
En el circo, había un recodo especial para animales donde él actuó con su simpático amigo el león.


Para el león, saltar por dentro de un aro era superior a sus fuerzas, y también le era un poco molesto andar por una cuerda en lo alto de la carpa del circo. Un día le aplaudieron tanto su actuación que sintió un hormigueo en el estómago. Una vez congregó al león, al tigre y a la hiena para que luchasen en una jaula enorme.
 Ganó el león y entonces... ¡Baila que te baila!
Nicolás Regueira Piquenque  Ilustradora Dalila García García 5º B

                                                         El hombre desvalido
Juan es una persona que llevaba levitón y trabajaba de titiritero en el Teatro Principal. A la gente le encantaba el titiritero pero se perdía en el recodo que había delante de la iglesia y muy poca llegaba a verle actuar.
Eso, era superior a sus fuerzas, y como era su última actuación sintió un hormigueo e intentó congregar a toda la gente posible. Todo su esfuerzo se vio recompensado y consiguió que la gente le aplaudiera con mucha alegría.
Javier González Carballo 5º B
Y aquí os dejamos una canción muy antigua, pero muy bonita que trata sobre marionetas... Esperamos que os guste... ¡Es divertida!! 

viernes, 2 de marzo de 2012

Fantasía En Las Palabras

En el reino de la Oscuridad
En el reino de la Oscuridad reinaba la malvada y pérfida bruja Lethes, capaz de dejar sin memoria a todas las personas que entraban en los confines de su reino y no cumplían sus órdenes.
Un día llegó un visitante que decían que era un mago, porque venía montado en un coleóptero gigante, y la bruja se interesó por él haciéndolo llamar, pero el supuesto mago no acudió.
Lethes se enfadó más, y mandó a tres de sus súbditas a buscarlo:
-Súbditas, rápido, traedme a aquel que ha osado desafiarme!!!
Pero no volvió ninguna, y a la bruja se le acababa la paciencia.

El mago se presentó tres días después, y cuando la bruja lo escrutó con sus ojos de hielo, vio a un mago, que si no fuera porque venía montado en un coleóptero creería que era un niño.
La bruja estuvo un rato observando sus rasgos que le resultaban familiares y el niño gritó:
-¡Mamáááá!!! ¡Eres tú!!! Te había estado buscando por todos los sitios- y la madre llorando de alegría y con cariño reflejado en sus ojos lo abrazó con ternura.
Al final, la bruja Lethes con su magia, hizo que todas las brujas que vivían en su reino fueran buenas y que ayudaran a las personas que las necesitaran.
Aldara Fenández Fernández 5ºB 
Ilustradora. Uxía Villanueva Bermúdez 5º B

La abdución alienígena
Un día al ir caminando hacia la casa de un amigo, una luz deslumbrante me cegó.
Al instante aparecí en una cápsula de color gris metalizado, con paneles llenos de botones luminosos de varios colores y dos seres muy extraños sentados en ambos sofás. En ese momento me di cuenta de que había sido abducido por los extraterrestres.
Lejos de tener miedo, me sentí muy cómodo y tranquilo. Uno de aquellos seres me preguntó:
 -¿Cómo te llamas y cuántos años tienes?
A lo que yo le respondí:
-Me llamo Joel y tengo diez años.
No entendía porqué estaba allí y cómo me habían transportado, por lo que les pregunté:
-¿Por qué me elegisteis a mí y qué pensáis hacerme?
-Porque nos pareciste un chico interesante que nos podría dar mucha imformación sobre los terrícolas.
No recuerdo que más pasó, lo que sí sé es que aparecí sentado encima de una loma y mi perra lamiéndome la mano.
Joel Moreira Fernández 5ºB

Mi dibujo en el encerado

Una mañana en el colegio, hice un dibujo de una niña pequeña. Pero el encerado en que la pinté se iba a tirar. El dibujo lo sabía porque .... ¡Tenía vida propia!Y como no quería morir, una noche salió del encerado.
A la mañana siguiente quería vengarse de nosotros. Todo el mundo quería matarla menos yo porque algo me decía que era buena.

La vi y le pregunté:
-¿ Quieres ser mi amiga?
Me dijo que sí y nos hicimos amigas. entonces salimos del colegio a tomar una tortilla.
...Jejeje... Y todos nos miraban con caras muy raras.
Sandra Quiroga Fortes 5ºB

En el país de Chachiway
Una mañana no muy soleada, mis hadas, Flor y Rosa, decidieron llevarme a Chachiway el país de las Milmaravillas.Alli viven, hadas, brujas, gigantes, enanos...
De camino a casa de mis hadas pude notar que ¡volábamos! ¡Estábamos volando sobre un diccionario!
¡Moló muchíiisiimo! Pero cuando quisimos volver no pudimos... Mis hadas no se sabían el hechizo adecuado.
Mamá me iba a castigar...Sentía miedo porque mamá echa unas broncas...
Entonces pedimos ayuda a un gigante que con su fuerza fue capaz de hacernos volar y...
¡Justo! ¡Gracias a ese gigante no nos hizo falta ningun hechizo! Llegamos directos a mi cuarto y mamá no me pilló... Pero al día siguiente fui volando a desayunar, y ahora estoy castigada 5 meses pero ¡con mis hadas!!!
Sara Mirón Caldas 5ºB

Ana y la magia
Érase una vez una niña llamada Ana, que había ido al cole. En clase de ciencias le mandaron hacer un conjuro de saltar mucho. Había que decir las palabras mágicas:
-Chipin,chapiñon ´´Ana``. Ella en vez de su nombre dijo el de la maestra y se convirtió en un perro.
¡NO PARABA DE BAILAR!! Y quien se riera se convertía en...¡ Un pez con patas! 

Para no ser un perro tenía que decir:
-Habra chimpum que aparezca un mamut.
Todos los niños menos malos se convirtieron en ellos.
La maestra no podía hacer nada, entonces, cogió su escoba mágica y empezó a volar.
Ella llamó a su madre para que trajera su libro de magia, buscó la página y dijo:
-Tres, cachimpes un niño perder.
Su madre no sabía lo que había pasado, todos los niños le dieron la enhorabuena y ella empezó a ser su maestra.
Helena Pascual Tajes 5ºB
Y aquí os dejamos un vídeo fantástico sobre la magia de la Naturaleza. ¡Que lo disfrutéis! 
 

martes, 28 de febrero de 2012

The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore

Como sabedes acábanse de conceder en Hollywood os premios Óscar. Aquí vos deixamos unha curta que conseguiu o Óscar á melhor curta de animación... Titúlase: "The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore"
Esperemos que vos guste!!

jueves, 23 de febrero de 2012

Espeluznantes Imaxes Do Noso Carnaval

Como sabedes, todos estes días, estivemos a publicar cousas sobre o entroido.

Agora, como remate final, deixámosvos este vídeo que trata de como viñamos maquillados e peiteados da casa... Como algúns nos arreglamos na escola... 
 E fotos terroríficas do resultado final... 

 Todo acompañado coa música espeluznante  e inmellorable para esta ocasión de Michael Jackson:
"Thriller".
 Isabel Recarey Benito e Laura García García 5º B